शेवरे (उच्चारित "शेव-आर्ह" किंवा काहीवेळा "SHEV") ही बकरीसाठी फ्रेंच शब्द आहे आणि स्वयंपाकाशी कला मध्ये, बकरीच्या दुधातून बनविलेल्या कोणत्याही फ्रेंच चीजला सूचित करते.
हे शब्द " डेन्झ डे चॅवर " या शब्दाचा संक्षेप आहे , जे "शेळी पनीर" म्हणजे "बकरी" म्हणून फक्त बकरीच्या पिसांचा संदर्भ घेण्यास सोयीस्कर आहे, कारण शेळीचे मांस जवळजवळ या प्रदेशात कधीच वापरले नाही. हे वृत्ती ह्या धारणा पासून उद्भवते की शेळीतील मांसमध्ये एक अप्रिय सुगंध आहे ज्यामध्ये प्रादेशिक (आणि अशा प्रकारे पारंपारीक व वर्ग) स्टिरिओटाईप्समध्ये सहभागी होण्याचे प्रभाव दुर्लक्षत नाही.
जेंव्हा ते चीजशी संबंधित असतात तशा प्रकारचे वास येत नाही - उदाहरणार्थ, खरंच, बरेचदा उलट.
कोणत्याही प्रसंगी, बकरीचे दुध (विशेषत: कच्चे, म्हणजेच अनपसच्युरेटेड) बळकट आणि त्यांच्या आहाराच्या प्रजननानुसार बदलतात. हवामान, समुद्रसपाटीपासूनची उंची, आणि इतर अनेक पर्यावरणीय प्रभावामुळे त्यांचे अन्न क्षेत्रफळ बदलते, अनेकदा वाइनची चर्चा करताना ते म्हणतात, ज्याला ' टारोइर' असे म्हटले जाते.
चिरे बद्दल आणखी एक मनोरंजक गोष्ट; जर आपण एखादी विशिष्ट शेळी चीज पाहिली असेल, तर आपण "डिसेंबर ते एप्रिल या कालावधीत खाण्यासारखे" किंवा "मार्च ते डिसेंबरमध्ये खाल्ले" या ओळींच्या वर्णनाप्रमाणे आपण काहीतरी वाचले असेल. हे कदाचित तुम्हाला आश्चर्य वाटेल की सर्व गोष्टींबद्दल लोकांना इतके खिन्न कसे करावे लागेल. जेंव्हा तुम्ही ते खाणे पसंत करता तेव्हा चीज खा!
तथापि, हे लक्षात येते की ह्यासाठी चांगली कारण आहे. गायींप्रमाणे, जे वर्षभर दुधाच्या दुधाचा हातपाय बनते, शेळ्यांना दरवर्षी 7 ते 8 महिने दूध मिळतात, बहुतेक मार्च ते जुलै पर्यंत.
खरं शेळयांच्या पनीर सह एकत्रितपणे काही आठवड्यांपर्यंत (चार महिन्यांची बाहेरची मर्यादा) साधारणतः काही दिवसांपर्यंत असते, वर्षभरात काही विशिष्ट शेळी cheeses असतात जे वर्षातील काही महिन्यांत सर्वोत्तम असतात.
एजिंग चित्वरी तीव्रता पसरवते
चाइवेर वृद्धीमुळे अनेक बदल होतात ताजे आणि लहान असताना, चेव्र मृदू आणि मखमली आहे, सौम्य, लोणीयुक्त चव आणि पांढर्या रंगाचा, मलई चीज सारखे.
ते वय होते, वाळवंट आणि अधिक किरकोळ होते, जे देखील मजबूत आणते, स्पर्शरेषा फ्लेवर्स आणि अरोमा, आणि रंग सोनेरी पिवळा करण्यासाठी गहन
वृद्धी बाह्य बाह्य कवच तयार करते ज्याला कधीकधी चपळ असे म्हटले जाते, जे कधी कधी अधिक स्वाद वाढविण्यासाठी वृद्ध होणे दरम्यान समुद्र सह धुऊन आहे. दिलेल्या पनीरचा काटा कसा काढावा या सूचना आपल्याला या काळ्या रंगात दिसतील पुन्हा एकदा, स्वयंपाकाचा घाणेरडा वाटू शकते, पण खरोखर एक कारण आहे
कापण्याचे हे उद्दीष्ट आहे की, प्रत्येक स्लाइसची राईड समान प्रमाणात असेल याची खात्री करणे. पनीरची फेरी पट्ट्या-आकारांच्या विभागांमध्ये कापली जातात (पिझ्झा स्लाइस सारखी), सिलेंडर फेरीमध्ये फेकल्या जातात, आणि पिरामिड उभ्या वेदम्यांत कापलेले असतात.
आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, चव्हरेचा आनंद घेण्याचा सर्वोत्तम मार्ग एका ग्लास वाइनसह फ्रान्सीसी बॅगेटवर आहे. एक लहानसहान सॉव्हींगन जोडी अगदी लहान चेग्ररसह आणि वृद्ध जेव्हा एक वृक्षाच्छादित रंगीबेरंगी एक चांगले साथी बनवते. एक फळाचा लाल एक उबदार शेळी चीज पूरक होईल.
चीजच्या थाटात चिरेर घालताना, सर्वात लहान, मऊ, सौम्य चीजपासून सुरुवात करा आणि सर्वात मजबूत, सर्वात सूखा, सर्वात परिपक्व चीजांकडे जा. जर तुम्ही दुसऱ्या दिशेने गेलात, तर तुमचे तालुणा हलके पनीरपर्यंत पोहचले जाईल, आणि तुम्हास सूक्ष्मकांडाची आठवण येईल.
चावेर मऊ केले जाईल पण उष्णतेने पूर्णतः वितळणार नाही. यामुळे पास्ता डिश आणि पिझ्झावर वापरणे चांगले होते. त्याच्या वयानुसार (लक्षात ठेवा, लहान मऊ आहे), चॅव्हरे कॅपस तयार करण्यासाठी फटाकेवर किंवा सॅलड्समध्ये एक घटक म्हणून पसरू शकतात.
अखेरीस, गाईच्या दुधाच्या तुलनेत शेळ्यांचे दूध दुग्धशामक ऍसिडमध्ये तुलनेने कमी असल्यामुळे बरेच लोक लैक्टोज असहिष्णु आहेत असे आढळून आले की त्यांना चिरेसह काहीच त्रास नाही.